ಬೀಗಲ್ ಸಾಹಸಯಾನ 12

ಮೆಂಡೆತೀಬಾದಿಂದ ಹೊರಟ ನಾವು ಸರೋವರಗಳು ಚಿತ್ತಾರ ಮೂಡಿಸಿದ್ದ ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದೆವು. ಕೆಲವು ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಹಿನೀರಿನ ಚಿಪ್ಪುಗಳೂ ಇನ್ನು ಕೆಲವದರಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪುನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ ಚಿಪ್ಪುಗಳೂ ಇದ್ದುವು. ಮೊದಲನೆಯ ಬಗೆಯ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲೊಂದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಣಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಲಿಮ್ನಿಯಾಗಳನ್ನು ಕಂಡೆ. ಈ ಸರೋವರದೊಳಗೆ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಸಮುದ್ರ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿದು ಬಂದು ನೀರನ್ನು ಉಪ್ಪಾಗಿಸಿದೆ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಜನ ಖಚಿತಪಡಿಸಿದರು. ಬ್ರೆಜಿಲ್ಲಿನ ಕರಾವಳಿಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದ ಈ ಕೊಳಗಳ ಸರಪಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಹಿನೀರಿನ ಹಾಗೂ ಉಪ್ಪುನೀರಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವು ಕೌತುಕಮಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಎಂ. ಗೇ ಎನ್ನವವರು ರಿಯೋದ ನೆರೆಹೊರೆಯ ಜೌಗು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ  ಸೋಲೆನ್ (ಕೊಳವೆಯಾಕಾರದ ಚಿಪ್ಪಿರುವ) ಹಾಗೂ ಮೈಟಿಲಸ್ ಕುಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪಿನ ಸಾಗರಜೀವಿಗಳು, ಆಂಪುಲ್ಲೇರಿಯೇ ಕುಲದ ಸಿಹಿನೀರಿನ ಜೀವಿಗಳ ಸಹವಾಸಿಗಳಾಗಿ ಇದ್ದುವೆಂದು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಸ್ಯೋದ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ಜೌಗು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹಾಗೂ ಸಮುದ್ರದ ನೀರಿಗಿಂತ ತುಸುವೇ ಕಡಿಮೆ ಉಪ್ಪಾಗಿರುವ ನೀರಿನ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಚರಂಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬರುವ ಜಲದುಂಬಿಗಳಿಗೆ ಹೋಲುವ ಹೈಡ್ರೊಫಿಲಸ್ ಪ್ರಬೇಧವೊಂದನ್ನು ಕಂಡೆ. ಅದೇ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪೊಂದು ನದಿಯ ಅಳಿವೆಗಳಲ್ಲಿ ದೊರಕುವ ಜಾತಿಯದಾಗಿತ್ತು.

 

ನಾವು ತೀರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಕಾಡನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆವು. ಇಲ್ಲಿನ ಮರಗಳು ಯುರೋಪಿನವಂತೆಯೇ ಎತ್ತರವಾಗಿದ್ದುದರ ಜೊತೆಗೇ ಅವುಗಳ ಬಿಳಿಯ ಕಾಂಡಗಳು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದ್ದುವು. “ಹೂ ಬಿಡುವ ಸುಂದರವಾದ ಪರಜೀವಿಗಳು,” ಎಂದು ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಅದ್ಭುತ ನೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಇದುವೇ ಬಲು ವಿಶಿಷ್ಟ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದ ನಾವು ಶಂಖುವಿನಾಕಾರದ ಹುತ್ತಗಳಿಂದ ಹುಣ್ಣಾಗಿದ್ದ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲುಗಳೊಳಗೆ ನಡೆದೆವು. ಕೆಲವೊಂದು ಹುತ್ತಗಳು ಹನ್ನೆರಡು ಅಡಿಗಳಷ್ಟು ಎತ್ತರವೂ ಇದ್ದುವು. ಹಂಬೋಲ್ಟ್ ಜೋರುಲ್ಲೋದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಮಣ್ಣಿನ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಂತೆಯೇ ಇವು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುವು. ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲದ ಕುದುರೆ ಸವಾರಿಯ ನಂತರ ನಾವು ಐಗೆನ್ ಹೋದೊ ತಲುಪಿದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಪಯಣದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕುದುರೆಗಳು ತಾಳಿಕೊಂಡ ಶ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ. ತಮಗೆ ಆಗಿರುವ ಯಾವುದೇ ಗಾಯದಿಂದಲೂ ಇವು ಇಂಗ್ಲೀಷು ತಳಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಬೇಗನೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ತೋರಿತು.  ಗೋಣನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ರಕ್ತ ಹೀರುತ್ತಿದ್ದ ಬಾವಲಿಗಳು ಇವುಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪೀಡೆಯಾಗಿತ್ತು. ರಕ್ತ ಹರಿದು ಆಗ ಗಾಯದಿಂದ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ತೊಂದರೆಗಿಂತಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಅನಂತರ ಗಾದಿಯೊತ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಾವು ಬಹಳ ತೊಂದರೆಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಬಾವಲಿಗಳ ಇವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನೇ ಸಂದೇಹಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಡೆಸ್ಮೋಡಸ್ ಡಿ ಆರ್ಬಿಗ್ನಿಯಿ ಎನ್ನುವ ಬಾವಲಿಯೊಂದನ್ನು ಕುದುರೆಯ ಬೆನ್ನಿನಿಂದ ಹೆಕ್ಕುವ ಅದೃಷ್ಟ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು.  ಚಿಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಕಿಂಬೋ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಜೆ ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಗ ಕುದುರೆಯೊಂದು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಆಳು ಗಮನಿಸಿ ಅದೇನೆಂದು ನೋಡಲು ಹೋದವನು, ಯಾಕೋ ಕುದುರೆಯ ಗೋಣಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ರಕ್ತ ಪಿಪಾಸು ಬಾವಲಿಯನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿದ್ದ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಊತ ಹಾಗೂ ರಕ್ತದಿಂದಾಗಿ ಅದು ಕಚ್ಚಿದ್ದ ಜಾಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು.  ಮೂರನೆ ದಿನದಿಂದ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆ ಸವಾರಿ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆವು.

vampire.jpg
ಡಾರ್ವಿನ್ನನ ಕುದುರೆಯ ಗೋಣಿನಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿದ ರಕ್ತಪಿಪಾಸು ಡೆಸ್ಮೊಡಸ್ ಡಿ. ಆರ್ಬಿಂಗ್ನಿ

ಏಪ್ರಿಲ್ 13ಮ 1832 – ಮೂರು ದಿನಗಳ ಪಯಣದ ನಂತರ ನಾವು ಸೋಶೆಗೋ ದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಂಡದವರೊಬ್ಬರ ನೆಂಟರ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದೆವು. ಸರಳವಾದ ಮನೆ, ಹಿತ್ತಲಿನಂತೆಯೇ ಕಂಡರೂ ಆ ಹವೆಗೆ ತಕ್ಕುದಾಗಿತ್ತು. ಸುಣ್ಣ ಬಳಿದ ಗೋಡೆ, ಹುಲ್ಲಿನ ಛಾವಣಿ, ಗಾಜಿಲ್ಲದ ತೆರೆದ ಕಿಟಕಿಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ  ಚಿನ್ನದ ಮೆರುಗಿನ ಕುರ್ಚಿಗಳೂ, ಸೋಫಾಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುವು. ಧಾನ್ಯದ ಕಣಜ, ಕುದುರೆ ಲಾಯ ಹಾಗೂ ಕರಿಜನರಿಗಾಗಿ ಇದ್ದ ಕಸುಬಿನಂಗಡಿಗಳು ಒಂದು ಚೌಕವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದುವು. ಕರಿಜನರಿಗೆ ಹಲವು ಕಸುಬುಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಉತ್ತ ಗದ್ದೆಯೆದುರಿಗಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಗುಡ್ಡವೊಂದರ ಮೇಲೆ ಇದ್ದುವು. ಸುತ್ತಲೂ ಗಾಢ ಹಸುರಿನ ಕೋಟೆ ಇತ್ತು. ಕಾಫಿ ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖ ಬೆಳೆ. ಪ್ರತಿ ಮರವೂ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಅಂದಾಜು ಎರಡು ಪೌಂಡು ಕಾಫಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುವು. ಕೆಲವಂತೂ ಎಂಟು ಪೌಂಡುಗಳನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುವು. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮರಗೆಣಸನ್ನೂ ಬೃಹತ್ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗವೂ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಂಡ ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳು ಕುದುರೆಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿದ್ದುವು. ಬೇರನ್ನುಉ ಅರೆದು ಹಿಟ್ಟು ತೆಗೆದು ಅದನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಸುಟ್ಟು ಫಾರಿನ್ಹ ಎನ್ನುವ ತಿನಿಸನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಬ್ರೆಜಿಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖ ತಿನಿಸು.  ಇಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತವೆನ್ನಿಸಿದರೂ, ಈ ಗಿಡದ ರಸ ವಿಷಕಾರಿ ಎನ್ನುವುದು ಕುತೂಹಲಕರ ಸಂಗತಿ. ಇಲ್ಲಿನ ಫಾಜೆಂಡಾ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಹಸು ಇದರ ರಸವನ್ನು ಕುಡಿದ ಕಾರಣದಿಂದ ಸತ್ತಿತ್ತಂತೆ.  ಶ್ರೀ ಫಿಗ್ವಿರೆಡಾ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ತಾನು ಒಂದು ಚೀಲ ಫೆಯಾಓ ಅಂದರೆ ಕಾಳುಗಳನ್ನೂ, ಮೂರು ಚೀಲ ಭತ್ತವನ್ನೂ ಬಿತ್ತಿದ್ದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ. ಇವುಗಳಿಂದ ಎಂಭತ್ತು ಮಡಿ ಮಿಗಿಲಾದ ಕಾಳುಗಳನ್ನೂ, ಮುನ್ನೂರ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮಡಿ ಮಿಗಿಲಾದ ಭತ್ತವನ್ನೂ ಪಡೆದನೆಂದು ತಿಳಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು ಬಲು ಉತ್ತಮ ತಳಿಯ ದನಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ವನ್ಯಜೀವಿಗಳಿದ್ದುವು. ನಾವಿದ್ದ ಮೂರು ದಿನಗಳೂ ಒಂದೊಂದು ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ್ದೆವು. ಭೋಜನದ ವೇಳೆ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳು ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದುವು. ಅವುಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಊಟದ ಮೇಜು ನಲುಗದಿದ್ದರೂ, ಅತಿಥಿಗಳಂತೂ ನಲುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೇ ಒಂದು ದಿನ ಯಾವುದನ್ನೂ ರುಚಿ ನೋಡದೆ ಬಿಡಬಾರದು ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದವನಿಗೆ, ಒಂದು ಸುಟ್ಟ ಭರ್ಜರಿ ಕೋಳಿ ಹಾಗೂ ಹಂದಿ ಎದುರಾದುವು. ನಾವು ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕ ಕೂಡಲೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ದಾಳಿಯಿಡುತ್ತಿದ್ದ  ನಾಯಿಗಳು ಹಾಗೂ ಡಜನ್ ಗಟ್ಟಲೆ ಕರಿಯರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓಡಿಸುವುದೇ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಕಾಯಕವಾಗಿತ್ತು. ಗುಲಾಮಗಿರಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಂಧಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿಟ್ಟರೆ, ಈ ರೀತಿಯ ಸರಳವಾದ, ಪಿತೃಪ್ರಭುತ್ವದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸ್ವಾರಸ್ಯವಿದೆ. ಇದು ಇತರೆ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಪಕ್ಕಾ ಆರಾಮದ ಜೀವನ. ಯಾರಾದರೂ ಅಪರಿಚಿತರು ಬರುವುದು ಕಾಣಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪುಟ್ಟ ಫಿರಂಗಿಗುಂಡುಗಳನ್ನೂ ಹಾರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ಬರೇ ಗುಡ್ಡ, ಕಾನುಗಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೆ. ಇನ್ಯಾರಿಗೂ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ಮುಂಜಾನೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲೆಂದು ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಒಂದು ತಾಸು ಮುನ್ನವೇ ಎದ್ದು ಹೊರ ನಡೆದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ ಈ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಮುರಿಯಿತು. ಇಡೀ ಕರಿಯ ಜನಾಂಗವೇ ಎದ್ದು ಏರು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿತು. ಅವರ ದಿನದ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳೆಲ್ಲವೂ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಇವರು ಗುಲಾಮರಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ತೃಪ್ತ ಹಾಗೂ ಖುಷಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಇವರು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಂದೇಹವಿರಲಿಲ್ಲ. ಶನಿವಾರ ಮತ್ತು ಭಾನುವಾರಗಳು ಅವರ ಸ್ವಂತ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಸಮೃದ್ಧ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಹಾಗೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮುಂದಿನ ವಾರವೆಲ್ಲವೂ ಪಾಲಿಸಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಈ ಎರಡೇ ದಿನಗಳು ಸಾಕಿತ್ತು.

ಅನುವಾದಕನ ಟಿಪ್ಪಣಿ:

ಲಿಮ್ನಿಯಾ ಎನ್ನುವುದು ಸಾಗರವಾಸಿ. ಇದನ್ನು ಒಳನಾಡಿನ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡು, ಅವು ಹೇಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಿರಬಹುದು ಎಂದು ಡಾರ್ವಿನ್ ಊಹಿಸುವುದು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಇತರೆ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನೂ ಆತ ನೀಡುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ.

 

ರಕ್ತ ಹೀರುವ ಬಾವಲಿಗಳು ಇವೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಂದೇಹಗಳಿದ್ದುವು. ಈ ಸಂದೇಹದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಡಾರ್ವಿನ್ ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾನೆ

 

ಕರಿಯ ಜನರನ್ನು ಗುಲಾಮರನ್ನಾಗಿ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಯುರೋಪಿಯನ್ನರು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದೂ, ಅದರ ಔಚಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿದ್ದುದೂ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಡಾರ್ವಿನ್ನನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಅಡ್ಡಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದಂತೆ ಇರುವುದು ವಿಶೇಷ. ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕರಿಯರು ಎನ್ನುವ ಪದದ ಬಳಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಆಕ್ಷೇಪವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದಿನ ಈ ಪಾಠವನ್ನು ಅನುವಾದಿಸುವಾಗ ಅಂದಿನ ಬಳಕೆಯನ್ನು ತಿದ್ದಿ, ತೀಡಿ, ಇಂದಿನ ಅರ್ಥಗಳು ಧ್ವನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಅಧಿಕಾರ ಅನುವಾದಕನಿಗೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ನನ್ನದು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ.

 

 

Leaving Mandetiba, we continued to pass through an intricate wilderness of lakes; in some of which were fresh, in others salt water shells. Of the former kind, I found a Limnæa in great numbers in a lake, into which the inhabitants assured me that the sea enters once a year, and sometimes oftener, and makes the water quite salt. I have no doubt many interesting facts in relation to marine and fresh-water animals might be observed in this chain of lagoons which skirt the coast of Brazil. M. Gay1 has stated that he found in the neighbourhood of Rio shells of the marine genera solen and mytilus, and fresh-water ampullariæ, living together in brackish water. I also frequently observed in the lagoon near the Botanic Garden, where the water is only a little less salt than in the sea, a species of hydrophilus, very similar to a water-beetle common in the ditches of England: in the same lake the only shell belonged to a genus generally found in estuaries.

Leaving the coast for a time, we again entered the forest. The trees were very lofty, and remarkable, compared with those of Europe, from the whiteness of their trunks. I see by my notebook, “wonderful and beautiful flowering parasites,” invariably struck me as the most novel object in these grand scenes. Travelling onwards we passed through tracts of pasturage, much injured by the enormous conical ants’ nests, which were nearly twelve feet high. They gave to the plain exactly the appearance of the mud volcanoes at Jorullo, as figured by Humboldt. We arrived at Engenhodo after it was dark, having been ten hours on horseback. I never ceased, during the whole journey, to be surprised at the amount of labour which the horses were capable of enduring; they appeared also to recover from any injury much sooner than those of our English breed. The Vampire bat is often the cause of much trouble, by biting the horses on their withers. The injury is generally not so much owing to the loss of blood, as to the inflammation which the pressure of the saddle afterwards produces. The whole circumstance has lately been doubted in England; I was therefore fortunate in being present when one (Desmodus d’orbignyi, Wat.) was actually caught on a horse’s back. We were bivouacking late one evening near Coquimbo, in Chile, when my servant, noticing that one of the horses was very restive, went to see what was the matter, and fancying he could distinguish something,  suddenly put his hand on the beast’s withers, and secured the vampire. In the morning the spot where the bite had been inflicted was easily distinguished from being slightly swollen and bloody. The third day afterwards we rode the horse, without any ill effects.

April 13th, 1832.—After three days’ travelling we arrived at Socêgo, the estate of Senhôr Manuel Figuireda, a relation of one of our party. The house was simple, and, though like a barn in form, was well suited to the climate. In the sitting-room gilded chairs and sofas were oddly contrasted with the whitewashed walls, thatched roof, and windows without glass. The house, together with the granaries, the stables, and workshops for the blacks, who had been taught various trades, formed a rude kind of quadrangle; in the centre of which a large pile of coffee was drying. These buildings stand on a little hill, overlooking the cultivated ground, and surrounded on every side by a wall of dark green luxuriant forest. The chief produce of this part of the country is coffee. Each tree is supposed to yield annually, on an average, two pounds; but some give as much as eight. Mandioca or cassava is likewise cultivated in

 

page 23

 

great quantity. Every part of this plant is useful: the leaves and stalks are eaten by the horses, and the roots are ground into a pulp, which, when pressed dry and baked, forms the farinha, the principal article of sustenance in the Brazils. It is a curious, though well- great quantity. Every part of this plant is useful: the leaves and stalks are eaten by the horses, and the roots are ground into a pulp, which, when pressed dry and baked, forms the farinha, the principal article of sustenance in the Brazils. It is a curious, though well-of the scene; known fact, that the juice of this most nutritious plant is highly poisonous. A few years ago a cow died at this Fazênda, in consequence of having drunk some of it. Senhôr Figuireda told me that he had planted, the year before, one bag of feijaô or beans, and three of rice; the former of which produced eighty, and the latter three hundred and twenty fold. The pasturage supports a fine stock of cattle, and the woods are so full of game that a deer had been killed on each of the three previous days.

This profusion of food showed itself at dinner, where, if the tables did not groan, the guests surely did; for each person is expected to eat of every dish. One day, having, as I thought, nicely calculated so that nothing should go away untasted, to my utter dismay a roast turkey and a pig appeared in all their substantial reality. During the meals, it was the employment of a man to drive out of the room sundry old hounds, and dozens of little black children, which crawled in together, at every opportunity. As long as the idea of slavery could be banished, there was something exceedingly fascinating in this simple and patriarchal style of living: it was such a perfect retirement and independence from the rest of the world. As soon as any stranger is seen arriving, a large bell is set tolling, and generally some small cannon are fired. The event is thus announced to the rocks and woods, but to nothing else. One morning I walked out an hour before daylight to admire the solemn stillness at last, the silence was broken by the morning hymn, raised on high by the whole body of the blacks; and in this manner their daily work is generally begun. On such fazêndas as these, I have no doubt the slaves pass happy and contented lives. On Saturday and Sunday they work for themselves, and in this fertile climate the labour of two days is sufficient to support a man and his family for the whole week.

 

 

 

 

1 thoughts on “ಬೀಗಲ್ ಸಾಹಸಯಾನ 12

ನಿಮ್ಮ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರೆಯಿರಿ